“ไก่ก๊อบกอบ” เป็นชื่อร้านที่ขายไก่ทอด เบอร์เกอร์ ไก่ไร้กระดูก เฟรนซ์ฟราย ฯลฯ ที่จังหวัดนครปฐม ถ้าจะเทียบ
กับร้านฟาสต์ฟู้ดชื่อดังของเมืองนอกที่มาทำธุรกิจในไทย ซึ่งต้องลงทุนถึง 10 ล้าน ขึ้นไปต่อสาขาแล้ว ร้านไก่ก๊อบกอบ
ก็ น่าจะจัดอยู่ในประเภท “มินิฟาสต์ฟู้ด” เนื่องจากเป็นร้านขนาดเล็กที่ใช้เงินทุนตั้งแต่ 50,000 กว่าบาท จนถึง 250,000 บาทเท่านั้นเอง แต่คุณภาพของรสชาติอาหารไม่ได้มินิ (เล็ก) ไปด้วยเลย ผมมั่นใจอย่างนั้น
ผมจบปริญญาตรี จากคุณอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์ (ทับแก้ว) เอกสังคมศาสตร์การพัฒนา พอจนแล้วก็ได้ไปทำงานโรงแรมอยู่ 2 ปี แล้วจึงย้ายไปทำงานเป็นผู้จัดการสาขาฟาสต์ฟู้ดไก่ทอดชื่อดังของ
เมืองไทยอยู่ ประมาณ 5 ปี รวมเบ็ดเสร็จแล้วเป็นลูกจ้างกินเงินเดือนอยู่ประมาณ 7 ปี อันที่จริงชีวิตมันก็ดำเนินของมันต่อ
ไปได้ตามวิถีของสังคมแห่งการแข่งขัน ต่อสู้ดิ้นรนอย่างหนัก เพื่อการมีชีวิตอยู่รอด แต่ผมอยากจะมีอิสระมากกว่าเดิม
โดยที่ยังสามารถดำเนินชีวิตอยู่ได้ (อย่างเรียบง่าย แต่มีความสุข) ดังนั้น ผมจึงลาออกจากงาน
หลังจากที่ลาออกจากงานแล้ว ผมก็ได้เปิดร้านกิ๊ฟช็อปขึ้นมา 1 ร้าน ขนาด 1 ห้องแถว ก็พอขายได้เรื่อยๆจะขายดีมากๆ
ก็เฉพาะช่วงเทศกาลเท่านั้น ผมก็เลยมาทบทวนดูว่า เราเองมีประสบการณ์อะไรมาบ้างที่พอจะทำอะไรเพิ่มเติมได้ไหม
ก็ไปนึกถึงประสบการณ์ตอนทำงานเป็นผู้จัดการสาขาอยู่ที่บริษัทฟาร์สต์ฟู้ดไก่ ทอดชื่อดัง และคิดว่าถ้าเราอยากจะทำไก่
ทอดออกมาขายบ้างจะได้ไหม?
โดยที่ใช้เงินลงทุนไม่มากนัก แต่ทำให้ตัวสินค้ามีคุณภาพอยู่ในระดับดีพอที่จะให้ลูกค้ายอมรับได้ ผมใช้เวลาคิดอยู่นาน
ทีเดียว ตอนแรกนึกไม่ออกว่าจะเริ่มจากจุดไหน ถึงแม้ว่าจะเคยทำงานตรงนั้นมา แต่จะรู้เพียงแค่ระบบการบริหาร
การจัดการและการปรุงการทำอาหารบ้างเล้กน้อยเท่าที่จำเป็น แต่สูตรในการทำทั้งหมดนั้น ทางบริษัทจะบรรจุมา
เป็นซอง ๆ เรียบร้อยแล้ว ดังนั้นเราจะไม่รู้ว่าส่วนประกอบของเครื่องปรุงมีอะไรบ้าง สัดส่วนเท่าไร?
เราจึงต้องนึกเอาเอง คาดเดาเอาเองว่า เราน่าจะใส่อะไรลงไปบ้าง เพื่อให้ไก่ของเรามีรสชาติอย่างที่เราต้องการ
(ไม่จำเป็นต้องเหมือนของในห้างทุกอย่าง) แล้วผมก็นำมาทดลองค้นคว้าจนได้สูตรเป็นของตนเองขึ้นมา แต่กว่า
จะทำได้ก็เหน็ดเหนื่อยกับการค้นคว้าทดลองมาเป็นเวลานานถึงเกือบ ๆ ปี ตอนแรก ๆ ทอดไก่ออกมาไม่ดีนัก
หรือจะว่าไม่ดีเลยก็ได้ ทอดไก่แล้วต้องทิ้งไปก็เยอะ แค่ให้คนอื่นชิมก็ยังไม่กล้าเลย เพราะเรารู้ว่ามันยังไม่ถึงจุดที่
จะให้คนอื่นชิมได้ แต่ผมก็ยังไม่ยอมแพ้ คิดอยู่ในใจว่าเรายังทดลองค้นคว้าต่อไปได้อีก มันยังไม่ถึงที่สุดที่เรา
จะทำได้ก็ต้องทดลองไปเรื่อย ๆ (ให้มันหมดไส้หมดพุงไปเลย)
ในที่สุด ผมก็เริ่มรู้เทคนิคในการทอดใหม่ ๆ ขึ้นมา ประสบการณ์ที่ได้รับมาเมื่อสมัยที่ทำงานในบริษัทมานั้น
มันไม่สามารถนำมาใช้ ได้ทั้งหมด (ใช้ได้ไม่ถึง 40%) มันต้องนำมาประยุกต์ ดัดแปลงปรับปรุงใหม่เกือบทั้งหมด
เพราะอุปกรณ์ที่เราซื้อมาด้วยเงินทุนที่น้อยนิดนั้นมันไฮเทคสู้ร้านใหญ่ ๆ ชื่อดัง ๆ ที่ใช้ทุน 10 กว่าล้านไม่ได้
มันต่างกันเยอะ แต่ในที่สุดผมก็จับจุด และสร้างเทคนิคของตนเองขึ้นมาได้ ต่อจากนั้นผมจึงหันมาใส่ใจใน
เรื่องของตู้อบไก่ที่จะต้องใช้รักษาอุณหภูมิ ของไก่ที่ทอดแล้วให้ร้อนอยู่เสมอ เพื่อคงคุณภาพไก่ให้มีความกรอบนอกนุ่มในอยู่ตลอดเวลาจนกว่าจะถึงมือลูกค้า ซึ่งหากจะสั่งซื้ออุปกรณ์หรือ
ตู้อบให้เหมือนกับที่ใช้ในร้านใหญ่ๆของไก่ทอด ชื่อดังแล้วละก็ จะต้องใช้เงินหลายแสน โดยที่ยังไม่รวมเตาทอด
อีกต่างหาก ผมคิดว่า บางอย่างบเราน่าจะสั่งทำได้เอง ไม่จำเป็นต้องใช้ของนอกจึงได้สั่งทำตู้อบไก่แบบพิเศษ
โดยการออกแบบเอง และอาศัยที่ผมพอจะมีความรู้ด้านไฟฟ้าอยู่บ้างเล็กน้อย ก็เลยปรับจนน่าจะใช้ได้แล้ว
จึงลองให้ช่างทำดูซึ่งช่างก็สามารถทำให้ได้ตามแบบที่ต้องการ จนได้ตู้อบไก่ที่ใช้อยู่ในปัจจุบันนี้ซึ่งจะมีขนาด
แตกต่างกันไปตามความ ต้องการที่จะลงทุน หรือตามปริมาณที่ต้องการขาย
กว่าทุกอย่างจะเข้าที่เข้าทางได้ ก็เริ่มขึ้นเมื่อต้นปี 2541 คือ เมื่อผมเห็นความเป็นไปได้ของการทำร้านฟาสต์ฟู๊ด
ไก่ทอดแล้ว จึงตัดสินใจเปลี่ยนร้านกิ๊ฟต์ช็อปเป็นร้านไก้ทอดอย่างเต็มตัว โดยจัดให้มีที่นั่งภายในร้านได้ประมาณ
20 กว่าท่าน
แม้ช่วงนั้นจะประสบปัญหาเศรษฐกิจฟองสบู่แตกพอดี ธุรกิจทุกอย่างก็ชะลอตัวกันทั้งนั้น แต่ผมก็ไม่ท้อรู้สึกอยู่
ในใจว่าผมต้องขายได้แน่นอนเพราะมั่นใจว่าสินค้าเรา มีคุณภาพดังนั้นจึงได้ทำการขายเรื่อยมาจนเศรษฐกิจเริ่มดีขึ้น
ผมก็เริ่มขายได้ดีขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งนานลูกค้าก็ยิ่งรู้จักมากขึ้นเรื่อย ๆ อาจจะเป็นเพราะว่าสินค้าของผมมีราคาถูกกว่า
ของยี่ห้อดัง ๆ ประมาณ 25% ก็เป็นได้ ซ้ำคุณภาพหรือรสชาติก็ไม่ด้อยกว่าแต่อย่างใด จนถึงปัจจุบันนี้ผมมี
รายการอาหารมากขึ้นกว่าเดิม ไม่ได้มีแต่เพียงไก่ทอดที่เป็นชิ้นส่วนส่วนอย่างเดียว
เหมือนตอนเริ่มใหม่ๆ ที่มีเพิ่มขึ้นมาก็เช่น ไก่ก๊อบกอบ (ไร้กระดูกชิ้นเล็กๆ) เบอร์เกอร์ ไก่จี๊ดจ๊าด เฟรนช์ฟราย และที่เป็นทีเด็ดที่ร้านอื่นยังไม่มีก็คือ หนังไก่หมักทอด ซึ่งลูกค้าขอบมาก บอกว่ากรอบอร่อยจริงๆ ไม่เคยเห็นที่ไหน
ทำได้ ส่วนเมนูอาหารอื่นๆ ก็จะมีออกมาอีก ผมยังไม่ได้หยุดนิ่งได้พยายามคิดหาสูตรอาหารเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อสถานการณ์ เหมาะสมก็จะมีอาหารใหม่ออกมาวางขายให้กับลูกค้า
ส่วนเรื่องการขยับขยายทางการตลาดนั้น ผมคิดว่า ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาถึง 15 ปีว่า ผมได้รับทราบถึงผลการ
ตอบรับของลูกค้าที่ยังสนใจรับประทานอาหารประเภทไก้ทอด อยู่มากถึงแม้จะมีปัญหาในเรื่องไข้หวัดนกบ้าง
แต่คนจะกลัวเฉพาะตอนแรก ๆ เท่านั้น เพราะตอนแรกคนไม่รู้ข้อมูลที่แท้จริงว่า ถ้าความร้อนสูงเกิน 75
องศาเซลเซียส เชื้อก็จะตายหมด โดยเฉพาะประเภทไก่ทอดนั้น ต้องใช้ความร้อนสูงถึงเกือบ 180 องสาเซลเซียส
เดี๋ยวนี้คนทราบแล้วจึงไม่ตื่นตกใจเพราะทราบว่าคนกินไม่น่ากลัว ที่น่ากลัวมากอีกประการหนึ่งก็คือ ภาวะเศรษฐกิจ
ฟองสบู่แตกเหมือนเมื่อคราวที่แล้วนั่นแหละของจริงเลย อย่างไรก็ตามถ้าเราสามารถทำให้อร่อยถูกปากถูกใจลูกค้า
แล้วละก็ ย่อมต้องมีลูกค้ากลุ่มไม่น้อยที่ไม่ได้ติดอยู่ที่ยี่ห้อดังๆ ของต่างประเทศ แต่สนับสนุนของไทยเพื่อไม่ให้
เงินตราไหลออกนอกประเทศ แถมยังซื้อได้ในราคาที่ถูกกว่าอีกด้วย
ข้อพิสูจน์ที่เป็นเครื่องยืนยันได้เป็นอย่างดีก็คือ ผมขายไก่ก๊อบกอบมาได้ยาวนานถึงปีกว่าแล้ว เพราะถ้าคุณภาพ
ไม่ถึงจริงๆ ละก็มันก็ยืนอยู่ยาก เนื่องจากที่นครปฐมนั้นมีอาหารกินอยู่เยอะแยะทั้งมีชื่อเสียงและไม่มีชื่อเสียง
ล้วนแล้วแต่อร่อยๆทั้งนั้น (ส่วนมาก) ผมจึงมั่นใจใน “ไก้ก๊อบกอบ” ของผมมาก และคิดว่าคนอื่นที่สนใจจะทำ
ธุรกิจตัวนี้คงมีอีกมาก แต่ไม่รู้จะเริ่มอย่างไร ผมก็ยินดีให้คำปรึกษาด้วยความจริงใจกับทุกๆท่าน
สำหรับเงินทุนเปิดร้าน “ไก่ก๊อบกอบ” นั้น จะมีค่าเครื่องมือและอุปกรณ์อยู่ 3 ขนาด คือ
85,000 บาท
185,000 บาท
280,000 บาท
ซึ่งอุปกรณ์แต่ละขนาดสามารถผลิตสินค้าออกมาทำยอดขายได้ในแต่ละเดือน
คือประมาณ 75,000 บาท 110,000 บาท และ 300,000 บาท ตามลำดับ ทั้งนี้และทั้งนั้นขึ้นอยู่กับทำเลด้วย
อย่างไรก็ตาม ผมอยากทำร้านฟาสต์ฟู๊ด (แฟรนไชส์) ในระดับชาวบ้านที่ผู้ร่วมทุนขยายสาขา (ผู้ซื้อแฟรนไชส์)
สามารถดูแลตัวเองและคืนทุนได้ภายใน6-10 เดือน อีกทั้งมีกำไรจากการขายอยู่ที่ 35-40% ถ้าใครอยากได้
กำไรเยอะ ก็ทำเองให้มาก
ถ้าอยากสบายมากก็จ้างลูกน้องมาช่วยให้เยอะ แต่ที่น่าสนับสนุนและน่าเชียร์ก็คือ ผู้ที่มีพื้นที่เป็นของตนเองอยู่แล้ว
ไม่ต้องไปเช่าคนอื่น ซึ่งถึงแม่ทำเลไม่ดากนัก แต่ถ้าทำแบบเศรษฐกิจพอเพียงก็น่าจะอยู่ได้แบบสบายๆ และถ้าใช้
ชีวิตอย่างเรียบง่ายก็น่าจะเหลือเก็บบ้างพอสมควร
ท่านใดสนใจที่จะพูดคุยหาปรึกษา
สามารถติดต่อได้ที่ผม มานพ หงส์พรรณ
257 อำเภอเมือง จังหวัด นครปฐม
โทร. (034) 251-764 , (081) 655-7333
